O kadar üzgünüm ki..O kadar üzgünüm ki...Yaşanılan anılar.. Yaşadığımız anılar.. Olanlar .. Hissettiklerimiz... Gerisi bomboş bir hikayenin başlangıcı gibi. Yani yaşam gibi... Üzgünüm.. Öyle üzgünüm ki..

Yaşadığımız onca anı , yaşanılan bütün saniyeler ve gözyaşları .. Uyum içinde olan müzik armonileri gibi bilinmez ve sonsuz. Hislerim belirsiz belki , çünkü isimlendirilmemiş , bir kalıba sokulmamış .. Sonsuz derinlikle .. Sonsuz büyüklükte..

Umutsuzum.. O kadar umutsuzum ki yaşamın gelecek olan her bir anısının bende yaratacağı o deprem hissi , o sarsıntısı zedeliyor beynimi her an .. O kadar hızlı koşuyorum ki bilinmezliğe , o kadar görünmez kılıyorum ki kendimi kendimden göremiyorum duygularımı.. Umutsuzum kendime.. Kayıbım. Ben kalbimde kayıbım kendime.. O kadar umutsuzum ki bulutların renksizliğine bile ağlıyorum..

Mehtaplar unutulmazdır derler . Mükemmel aşığın gülümseyişi kadar unutulmazdır.Denizin üstünde dans eden ay yakamozu gibi , sonsuz sevginin kalbe yaptığı etki gibi ... Ancak ben unutkan oldum zamanla.. Solmuş bir gül gibi , son yapraklarını dökmüş bir meşe gibi.. Gökyüzüne bakı durur oldum...

Kim kimdir bilinmez dünyada , kayboldum. Evimin , semtimin , kalbimin nerede olduğunu bulamaz oldum. Ruhumun derinliklerinde bir labirentte kaybolur durur oldum. Gelen her darbenin verdiği yok olma duygusunun kendisi oldum. Ruhum , beynim ve kalbim ... Kendimden bambaşka bir ayrı oldum..Ben ; kayboldum

Çocukları hatırlarım oyun oynarken , saf temiz ve düşüncesiz çocukları. Çocukluğum , mutluluğum .. geride kaldı saflığımla. Masumluk benden uzak , masumluk bana kızgın.. Masum kişi uzakta..Kendimden bir ayrı oldum. Düşüncesiz bir serserinin iç dünyası kadar kara , zalim oldum. Açık ve acımasız oldum. Ciddiliğin dalga boyutunda gezinir oldum. Alay ettim hayatla , kendimde.. Ben herşeyi kayı ; yalnızca varolan biri oldum.

Ancak ;

Gülümsedim . İnsanlara , varolan her yaratığa gülümsedim . Tıkı 4 yaşında küçük bir kızın yavru bir kedi gördüğünde gülümsediği gibi gülümsedim hayata. Kayboldum , umutsuzdum mutsuzdum belki de bilmiyordum hayatı ancak ; gülümsedim daima.. İster ölümün karası olsun ister karanlığın efendisi .. karşımdaki her kim ise gülümser oldum.

Kahkahalar kulaklarımda çınlanır , kahkahalar beynimde çınlanır , kahkahalar işler içime . Kahkahalar ve altındaki göz yaşları.. Ben buna kendimi sabitlemiş oldum. Baktım karşımdakilere , baktım gözlerine.. Her birine gülümser oldum...